کلبه امیرحسین

‮من به رقص باله خیلی علاقه دارم (یا به عبارت بهتر داشتم) دست‌کم تا وقتی که این فیلم را ندیده بودم.‬ ‮نام این فیلم ‭Ballet Boys‬ و ساخته سال ‭۲۰۱۴‬ است. این فیلم زندگی ۳ پسر هنرمند رقص است که دوران جوانی خود را برای ستاره شدن جنگیدند و تمرین کردند. من به علّت علاقه ژرفم به موسقی کلاسیک به سمت هنر رقص هم کشیده شدم و خیلی هم اخبار و اجراهای مختلف را نگاه می‌کردم. من بعد از دیدن این فیلم بسیار ناراحت شدم. تمام زیبایی که من در موسیقی کلاسیک به دنبال آن بودم همراه با خود نوازنده بود. خود را در نقش بتهوون می‌گذاشتم و سعی می‌کردم با او هم زبان شوم. با فراز و فرود موسیقی‌اش تکان می‌خوردم و با کند و تند شدن تمپو و ریتم شادی و سردی را تجربه می‌کردم. چیزی که در این مستند بسیار مرا ناراحت کرد کشیدن سختی‌های بسیار زیاد لوکاس (و البته بقیه) برای دیده‌شدن بود. لوکاس که (هم‌اکنون در ‭ROH‬ لندن است) مرا بسیار لرزاند و خط دقیقی بین لذت بردن «من» و «ما» کشید. تمام زیبایی موشیقی برایم «بتهوون بودن» بود؛ در حالی که در اینجا او برای من بالا و پایین می‌پرید نه برای خودش، نه برای لذت بردن از بدن...